Selekcjoner z Ostrołęki, zwany profesorem

Wiesław Motoczyński urodził się 27 marca 1922 roku w Ostrołęce. Był działaczem Warszawskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej i Polskiego Związku Piłki Nożnej. W 1963 roku został selekcjonerem reprezentacji Polski w piłce nożnej. Jego debiut przypadł na mecz towarzyski z Norwegią, wygrany przez Polaków 5:2. W meczach towarzyskich kadra Motoczyńskiego spisywała się nieźle, pokonując m.in. Grecję 4:0 i ponownie Norwegię 9:0.

W końcu nadeszły eliminacje MŚ 1966. Polacy zaczęli od remisu na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie z Włochami 0:0.

Później kolejny remis - 1:1 ze Szkocją. Niestety, cieniem na eliminacjach położyła się późniejsza wyjazdowa porażka 0:2 z najsłabszą w grupie Finlandią. Nastroje poprawiły się po wygranych rewanżach 2:1 ze Szkocją i 7:0 z Finlandią, ale w ostatniej kolejce eliminacji lekcji futbolu w Rzymie udzielili Polakom Włosi (6:1) i tym samym na mundial nie pojechaliśmy.

Wśród najczęstszych wybrańców kadry Motoczyńskiego byli m.in. Stanisław Oślizło, Ernest Pohl czy Lucjan Brychczy.

Bilans Wiesława Motoczyńskiego jako selekcjonera kadry to 19 meczów, 8 zwycięstw, 7 remisów i 4 porażki, bilans bramkowy 45-27.

Motoczyński – to jeden z tych, którego nie tylko z racji wykonywanego zawodu nazywano „profesorem”. Kochał młodzież piłkarską jak własnego syna Michała, wyławiał i wychowywał talenty nie tylko na dobrych, więcej – wybitnych zawodników, ale również na prawych i przepojonych patriotyzmem obywateli. Po mistrzowsku łączył dobre wychowanie ogólne z piłkarskim szkoleniem specjalistycznym. Był ceniony w kraju i poza jego granicami, w klubach, federacjach, w domach rodzinnych młodych piłkarzy i ich najbliższym otoczeniu. Umiał się znaleźć w każdym towarzystwie i te wartości starał się przekazywać wszystkim ludziom futbolu. Bardzo pod tym względem przypominał swojego największego przyjaciela Kazimierza Górskiego. Mieli zbliżone spojrzenie na kanony życia codziennego. Były w nich miejsce i czas zarówno na ciężką pracę jak i zasłużony odpoczynek, a także na chwile nieco zabawniejsze. Zdrowy rozsądek jednak zawsze brał u nich górę nad chorobliwymi emocjami

- pisał Jerzy Lechowski w książce "Świadek Koronny".